ولادت با سعادت امام هشتم علي ابن موسي الرضا (ع) مبارك باد.

باز آمــــدم به طــوس، به شهـر و ديار دوست
شهر شهــــادت و حــــرم مشــــكبار دوست

شهــرى كه هســـت قبــــله ي عشــاق و عارفان
شهرى كه هست مشتهـــر از اشتـــهار دوسـت

شهـــر وفـــا و طــور لــــقا مشهـــد رضـــا
دارد شرافـــت از شـــــرف و اعتبـــار دوست

ز آن طـــوس گشتــه شهـــره آفــاق كاندر آن
گرديـده دفــــن، پيــكر پر افتـــخار دوســت

ميســــوختم ز آتــش ســـوزان هــــــجر او
شــــُكر آن كه باز، كــرد نصيبم جـوار دوست

آب حيــــات و عمــر ابــــد كــى برابر است
با دولــت حضــــور دمى در كنـــار دوســـت

امــــر جهــان و نظـــم امـــــور جهــــانيان
ز امــــر خــــدا است در كف با اقتدار دوست

صـــف بســته اند خيـــل ملائــك به احتـرام
در روضــــه ي مقـــدس گردون مدار دوســــت

ما را سخن ز بيش و كم و هست و نيست، نيست
بگـــزيده ايم خــــطّ و ره اختـــيار دوســـت

من كيـستم كه در ره او جــــان فــــدا كنــم؟
جانــم فـــداى آن كه بــود جــان نثار دوست

جــود و گـــذشت و مــــردى و ذرّه پــرورى
رحـم و وفــا و مهر و كــرم هست كار دوست

تنــها نــه خاكـــسار در دوســت گشتـــــه ام
من خاكســـارم آن كه بـــود خاكـسار دوست

در كفشـــــدارى حــرم شـــاه ديـــن رضـــا
من كفشــــدار آن كه بــود كفشــــدار دوست

لطفالله صافي

شخصیت عظیم و روح الهی حضرت معصومه علیهاالسلام در زبان مورخان و عالمان دین چنین توصیف شده است. محدث گران قدر حاج شیخ عباس قمی به هنگام بحث از دختران حضرت موسی‏بن‏جعفر می‏نویسد: «بر حَسب آنچه به ما رسیده، افضل آنها سیده جلیله معظّمه، فاطمه بنت امام‏موسی علیه‏السلام ، معروف به حضرت معصومه، است». پژوهشگر معاصر، علامه بزرگوار حاج شیخ محمدتقی‏تستری، صاحب قاموس الرجال نیز می‏نویسد: «در میان فرزندان امام کاظم علیه‏السلام با آن هم کثرتشان بعد از امام رضا علیه‏السلام کسی هم سنگ حضرت معصومه علیهاالسلام نمی‏باشد».

خاک پاک دارالایمان قم، مدفن بیش از چهار صد تن از امام زادگان شایسته تعظیم و تجلیل است. در میان این چهار صد اختر تابناکی که در آسمان معنویت قم نور افشانی می‏کنند تربت پاک شفیعه روز حشر و کریمه اهل‏بیت چون ماه تابانی همه آنها را تحت الشعاع انوار درخشان خود قرار داده و دیار مقدس قم را شکوهی بی‏پایان و عظمتی کم نظیر بخشیده است؛ به گونه‏ای که همه روزه هزاران عاشق دل سوخته، از هر شهر و دیار و کوی و برزن، بر آن ضریح نقره فام چونان نشانی از کوی دوست بوسه می‏زنند و شمیم بهشتیِ قبر پنهان زهرای مرضیه علیهاالسلام را از آن استشمام می‏کنند.

حضرت معصومه علیهاالسلام از عالی‏ترین نمونه‏های بندگی خدا در خاندان ولایت و امامت است. عبادت و شب زنده داری آن حضرت در اقامت هفده روزه‏شان در قم، گوشه‏ای از یک عمر خضوع و خشوعِ آن زاده عبد صالح خدا در برابر ذات پاک الهی است. حجره‏ای که آن حضرت در مدت اقامت خود در قم در آن جا مشغول عبادت بود، هم اکنون به«بیت النور» معروف و تا دامنه قیامت هدایتگر و الهام بخش بندگان عاشق عبادت و ولایت است و چه خوش سروده‏اند اهل ذوق:

مطابق بسیاری از مدارک تاریخی، حضرت فاطمه‏معصومه علیهاالسلام در روز اول ماه ذیقعده سال 173 ق در شهر مدینه دیده به جهان گشود. پدر آن حضرت امام هفتم شیعیان، حضرت‏موسی‏بن‏جعفر علیه‏السلام ، است که او را «ابوالحسن اول» نیز نامیده‏اند. برطبق شواهد تاریخی، مادر حضرت معصومه علیهاالسلام همان مادر حضرت رضا علیه‏السلام و زنی پاک و باایمان بوده است. برای ایشان نام‏هایی چون خیزران، ام‏البنین و نجمه روایت شده است؛ اما پس از آن‏که امام رضا علیه‏السلام از ایشان متولد شد، او را «طاهره» نامیدند.

حضرت فاطمه‏معصومه علیهاالسلام در شرافتِ دودمان و طهارت نسل، مقامی به بلندای آسمان دارد. او حیات خود را وام‏دارِ پدری است که سرچشمه فیض الهی و استمرار سلسله نور پیامبری است. او از زلال محبت مادری پاک و باایمان سیراب شده و در جوار شکوه عظمت روح برادری چون امام‏رضا علیه‏السلام بالیده و دامن پرمهرش مأمن محبت به فرزند برادری بوده که لیاقت مدال پرافتخار وصایت خداوندی را داشته است. و این شکوهمندی و شرافت چه زیبا در زیارتنامه‏اش تجلّی یافته: «السلامُ عَلَیکِ یا بِنتَ رسولِ اللّه‏،...السلامُ علیکِ یا بنتَ ولیِّ اللّه‏، السلام علیکِ یا اُخْتَ ولیِّ اللّه‏، السلامُ علیکِ یا عمّةَ ولیِّ اللّه‏».

دوران کوتاه زندگانی حضرت‏معصومه علیهاالسلام همواره در اندوهِ ستم عباسیان گذشت. هنوز بیش از ده بهار از زندگانی را پشت سر ننهاده بود که دست بیداد هارون الرشید دستان نوازش‏گر پدر را از سر او کوتاه کرد و دریایی از اندوه را بر قلب شریفش جاری ساخت؛ اگر چه قبل ازآن نیز زندان‏های جور هارون، کم‏تر، مجالی برای دیدار پدر فراهم ساخته بود. بعد از پدر، حجت خدا و دادرس مردمان، برادر بزرگوارش حضرت علی‏بن‏موسی‏الرضا، تنها مایه آرامش او بود. آن حضرت با دیدار برادر غم‏ها را از یاد می‏برد و به کانون زندگی‏اش نور و صفا می‏بخشید. همین عشق ویژه به برادر بود که باعث شد نتواند فراق او را تحمل کند و به اشتیاق دیدار برادر مدینه را به قصد مرو ترک گوید.

در تعالیم آسمانی، به ویژه در قرآن، از زنان بزرگ و کاملی سخن رفته که خداوند مقام بلندشان را ستوده است. در فرهنگ شکوهمند اسلام نیز از زنانی سخن به میان آمده است که با تعالی روح و کسب کمالات معنوی، این ظرفیت را یافتند که بیش از دیگران فروغ جاویدان و نور الهی ولایت را دریافت کنند. حضرت زینب و حضرت فاطمه معصومه علیهاالسلام ، مصداق روشن این زنانند؛ زنانی که ستایش امامان معصوم را برانگیخته، گاه رتبه‏ای بلند، همسان و همانند معصومان یافته‏اند.

شاخسارِ خوش بویِ فاطمه معصومه علیهاالسلام در بیت رسالت و در خانه امامت رویید و در جوار سراسر نور امامان معصومی چون حضرت موسی‏بن‏جعفر و علی‏بن‏موسی‏الرضا بالید. از رهنمودهای آن رهبران الهی خوشه‏ها برگرفت و در پرتو آن، جان خویش را از ناپاکی‏ها دور نگاه داشت. اوج تقوا و طهارتِ روحِ آن بانو چنان بود که او را معصومه نامیدند. این نشان افتخار از سوی حضرت رضا علیه‏السلام به ایشان عطا شد و بیانگر اوج قداست و طهارتِ نفسِ این بانوی آسمانی است.

ذخایر والای روایات اسلامی که اکنون در پیش روی همه دین باوران و حقیقت جویان است، حاصل رنج عالمان و محدثان بسیاری است که در حفظ و پاس داشتِ این گنجینه گران مایه خالصانه کوشیده‏اند. در میان اصحاب حدیث به شماری از بانوان با فضیلت برمی‏خوریم که نام خود را در زمره محدثان ثبت کرده‏اند. از جمله عناوینی که بلندی مرتبه علم و آشنایی کریمه اهل‏بیت، حضرت فاطمه معصومه علیهاالسلام ، را با معارف بلند اسلامی نشان می‏دهد، محدثه بودن آن حضرت است. بزرگان علم حدیث، روایات بسیار از آن حضرت نقل کرده‏اند. روایاتی که از این بانوی بزرگ نقل شده به دلیل شخصیت والایش مورد توجه محدثان شیعه و سنی قرار گرفته است.

در تنگنای گرمی هوا و در کمبود کیمیای آب، در گوشه‏ای از کویر بزرگ ایران، قرن هاست که شهری قامت آراسته است. در دامن این شهر، گنبدی طلایی با گلدسته‏هایی بلند چون نگینی زیبا بر انگشتری شهر خودنمایی می‏کند. در زیر این بارگاه نورانی، بانویی بزرگ آرمیده است که نامش «فاطمه» و مرقدش زیارتگاهی روح افزاست. مردمان که به پاکی‏اش ایمان دارند او را «معصومه» می‏خوانند و چون بارگاهش را سرچشمه کرامت و مهر می‏دانند «کریمه اهل‏بیت»اش گفته‏اند. قرن هاست که آنان بوی بهشت برین را از مرقد پاک او می‏بویند و جلوه دوباره زهرای اطهر را در حریم حرم او می‏جویند. بارگاه حضرت معصومه علیهاالسلام زینت شهر قم، پناهگاه پاکان و صالحان و نقطه امید دین باوران است.

میلاد سراسر نور حضرت فاطمه‏معصومه علیهاالسلام ، گلِ زیبای مهر محمدی، زینت شاخسار ولایت، نجمه آسمان امامت، کریمه اهل‏بیت، آسیهِ صداقت‏ها، مریم‏پاکی‏ها، خدیجه مهربانی‏ها و فاطمه خوبی‏ها، بانوی آب و آیینه و آفتابْ بر شیفتگان و رهروان راهش تهنیت باد.

از عرش خدا باران سپیده می‏بارید؛ هلهله فرشتگان شادی آسمانیان را هویدا می‏کرد؛ ماه با لبخند، بذر نقره می‏پاشید و ستارگان در بزمِ شادیِ عرشیان، آسمان شهر را با حضورشان چراغانی می‏کردند. ملائک، شادباش‏های خداوندی را در سریرهای نور به سرزمین مدینه می‏فرستادند. شهر غرق در شور، شکفتن گلی از گلستان اهل‏بیت پیامبر صلی‏الله‏علیه‏و‏آله‏وسلم را انتظار می‏کشید و خانه امام‏موسی‏بن‏جعفر علیه‏السلام خود را آماده ضیافت تولّدی بزرگ می‏دید. به ناگاه، فضا از عطر حضور پر شد؛ انتظار به پایان رسید؛ خنده‏ها شکفت و نوزادی زیبا به ناز دیده باز گشود. پدر که لبخند را هدیه حضور کودک خود کرده بود، نام او را به یادِ مادر خویش فاطمه نهاد.

به جـــان پاک تو ای دختر امام، ســلام          به هر زمان و مـکان و به هر مقام، سـلام

تويـی که شــاه خراسان بود بــرادر تــو          بـــر آن مقام رفيــع و بـر اين مقام، ســلام

به هر عدد که تکلم شـود به ليل و نهار          هــــزار بـار فـــزون تـر ز هـر کـلام، ســلام

صبح تا شب و از شام، تا طليعه صبــح          بر آستـانه قــدسـت علی الـدوام، ســلام

در آســـمان ولايــت، مــه تمــامی تـــو           زپای تا به ســرت ای مـــه تـمـام، ســلام

به پيشگــاه تو ای خواهـــر شه کـَـونين          ز فـرد فـرد خليـق، به صبح و شام ســلام

منم که هر سر مويم به هر زمان گويـد          به جـان پــاک تـو ای دخــتـر امـام، ســلام

ولادت با سعادت حضرت معصومه (ع) مبارك باد.

شهادت مظلومانه امام صادق(ع) رو به همه مسلمانان تسليت مي‌گويم.

صبحدم خورشيد در چشم تو پيدا مى شود

عالم از تكرار اين آئينه فردا مى شود

مثل آن روز نخستين ، مثل آغاز جهان

در سكوت مبهمى هر چيز زيبا مى شود

كم كم آن حس لطي ، آن شور مى آيد بجوش

ناگهان يك ناگهان دنيا شكوفا مى شود

بعد از اين اى نبض توفان !اى بلوغ دلنشين

بى شك اين دل يا نه اين مرداب دريا مى شود !

زيرچتر دستهاى مهربانت آسمان

سايه سار بى كرانى از تماشا مى شود

قحط عشق است اى دل اما صبر كن آرام باش

روزى آخر سفره ايمان مهيا مى شود

صلاح الدين قره تپه

گفتی که به احتـــرام دل باران باش               باران شــــدم و به روی گل باریدم

گفتـــــی که ببوس روی نیـــــلوفر را               از عشق تو گونه های او بوسیدم

گفتی‌که ستاره شو دلی روشن کن              من همچــــو گل ستاره ها تابیدم

گفتی که برای باغ دل پیچــــک باش              بر یاســـمن نگــــاه تـو پیچیــــدم

گفــتی که برای لحظه ای دریا شــو               دریا شـــدم و تــرا به ساحل دیدم

گفتی که بیا و لحظه ای مجنون باش              مجنـــون شدم و ز دوریت نالیــدم

گفتی که شـــکوفه کن به فصل پاییز               گــــل دادم و  با ترنــمت روییـــدم

گفــــتی که بــیا و از وفایـــت بگــــذر               از لهجــــه بی وفایــیت رنجیــــدم

گفتـــــم که بهانه ات برایم کافیست                معــــنای لطیف عشق را فهمیدم

در تـب تـو ســوخـتـيـم ، تـا كـه بــيــايــى

چـشـم بـه در دوخـتـيـم ، تـا كـه بـيــايــى

در دل شب از تو بـوى صبـح گـرفتيـم

شـعـلـه بــر افــروخـتـيـم ، تـا تــو بــيــايــى

شوق تو را خط به خط به شعر نوشتيم

عــاشــقــى آمــوخــتــيــم ، تــا تــو بــيــايــى

مهدى فرجى